Kategorie
Uncategorized

Hello world!

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!

Kategorie
Rozrywka w Chełmku

Gdzie warto jechać na wakacje?

Każdy marzy o tym, by jego wakacyjny wyjazd był spełnieniem marzeń i dobrym wykorzystaniem odłożonych pieniędzy. Jakie są najbardziej atrakcyjne turystycznie miejsca w 2020 roku? Miejsca takie są wybierane nie tylko ze względu na atrakcyjne krajobrazy, ale także ze względu na odbywające się w nich wydarzenia kulturalne, czy sportowe. Oto trzy z propozycji wartych do rozważenia:

1. Japonia

2020 jest wielkim rokiem dla Japonii, ponieważ stolica Tokio będzie gospodarzem letnich igrzysk olimpijskich. Ale jeśli sport nie jest twoją ulubioną rzecz, ten wyjątkowy kraj nadal warto umieścić na liście, którą musisz zobaczyć. Podczas gdy jasno oświetlone wieżowce Tokio będą się dobrze czuć, dzielnice Harajuku i Akihabara pokazują bardziej dziwaczną stronę Japonii, oferując sklepy z grami wideo, manga i anime, a także wózki z herbatą. Poza miastem jest też wiele do zrobienia. Podziwiaj kultową górę Fudżi, dowiedz się o zniszczeniach spowodowanych przez bombę atomową, która uderzyła w Hiroszimę, i zrób zdjęcia świątyń i wodospadów. Chcesz poznać japońskie krajobrazy gotowe do fotografowania, ultranowoczesną scenę technologiczną i fascynującą historię – zacznij już dzisiaj planować swoje wymarzone wakacje w Japonii.

2. Jamajka

Pewien sławny szpieg skończy 25 lat w 2020 roku, a ponieważ nadchodzący film o Bondzie zostanie częściowo nakręcony na Jamajce, przewiduje się wzrost liczby odwiedzających tę przyjemną wyspę w nadchodzącym roku. Jamajka to piękne plaże otoczone kołyszącymi się palmami i chatami z jedzeniem oraz górzyste, pokryte dżunglą wnętrze wyspy, w którym znajdują się wodospady i plantacje bananów. Brzmi dobrze? To dopiero początek tego, co ma do zaoferowania Jamajka. W stolicy Kingston możesz zwiedzić ulice pełne kolonialnych budynków i muzeów.

3. Izrael

Izrael może być znany ze swojej historii religijnej i świętych miejsc, ale to dopiero początek tego, co ten kraj ma do zaoferowania turystom. Tutaj znajdziesz słynne Morze Martwe, które tak naprawdę jest jeziorem i jest znane z rzekomych właściwości leczniczych. Możesz również zobaczyć Masadę, która jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, starożytną fortecę oferującą imponujące widoki aż do gór w pobliskiej Jordanii. Inne ciekawe miejsce to Tel Awiw, miasto pełne modnych barów i restauracji i ruchliwych targowisk. Spodziewaj się, że zobaczysz tradycyjne budynki sąsiadujące z nowoczesnymi drapaczami chmur i bogate nocne życie. A jeśli masz ochotę odświeżyć swoją wiedzę historyczną, Jerozolima jest miejscem, do którego należy się udać.

Kategorie
Ciemna Strona

Policja przypomina o OBOWIĄZKACH związanych z Covid-19

Policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Oświęcimiu oraz Komisariatów Policji w Brzeszczach, Chełmku, Kętach i Zatorze  dbając bezpieczeństwo  mieszkańców powiatu oświęcimskiego oraz turystów, podczas codziennej służby zwracają baczną uwagę czy na ulicach, w parkach, w sklepach, w restauracjach, w autobusach oraz innych miejscach i obiektach publicznych, nadal stosowane są przepisy wprowadzone w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się wirusa covid-19. Mundurowi ponownie przy użyciu systemu nagłaśniającego w radiowozach ponownie będą przypominać, że ograniczenia obowiązują, bo zagrożenie zarażeniem nie minęło.
Policjanci będą również przypominać właścicielom bądź administratorom obiektów handlowych, że również oni bądź inni członkowie personelu, powinni zwracać uwagę klientom nieprzestrzegającym przepisów. Policjanci przypomną również, że w razie konieczności mogą oni skorzystać z pomocy funkcjonariuszy, wzywając ich na miejsce.
Patrol, który otrzyma zgłoszenie lub sam zauważy osobę nieprzestrzegającą obostrzeń, w pierwszej kolejności wyjaśni przyczyny niestosowania się do zaleceń sanitarnych, a następnie w razie stwierdzenia naruszenia przepisów będzie wyciągać wobec tych osób konsekwencje.
Przypominamy, że w przypadku naruszenia zakazu sprawcy może grozić grzywna do 5 tysięcy złotych, a w przypadku popełnienia przestępstwa dot. sprowadzenia niebezpieczeństwa poprzez zagrożenie epidemiologiczne  grozi  kara pozbawienia wolności  nawet do lat 8.
Przypominamy obowiązku zachowania odległości 1,5 m od innych. Z tego obowiązku są zwolnieni rodzice z dziećmi wymagającymi opieki (do 13. roku życia), osoby wspólnie mieszkające lub gospodarujące, osoby niepełnosprawne, niemogące się samodzielnie poruszać, osoby z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego i ich opiekunowi oraz osoby, które zasłaniają usta i nos.
W miejscach publicznych należy pamiętać o zasłanianiu nosa i ust. Obowiązek dotyczy noszenia maseczek lub stosowania innego rodzaju osłon na usta i nos, w sytuacji, gdy nie można zachować 1,5-metrowej odległości od innych.

Maseczkę trzeba obowiązkowo nosić m.in.:

  • w autobusie, tramwaju i pociągu,
  • w samochodzie osobowym, jeśli jedziesz z kimś, z kim nie mieszkasz na co dzień,
  • w sklepie, galerii handlowej, banku, na targu i na poczcie,
  • w kinie i teatrze,
  • u lekarza, w przychodni, w: szpitalu, salonie masażu i tatuażu,
  • w kościele i szkole, na uczelni
  • w urzędzie (jeśli idziesz załatwić tam jakąś sprawę) i innych budynkach użyteczności publicznej.

Gdzie nie trzeba zakrywać ust i nosa:

  • w restauracji lub barze – gdy zajmiesz miejsce przy stole i jesz lub pijesz,
  • w pracy – jeśli nie masz styczności z osobami z zewnątrz (np. podczas obsługi klientów i interesantów),
  • podczas przebywania w lesie,
  • podczas spożywania posiłków lub napojów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągu objętym obowiązkową rezerwacją miejsc, w tym posiłków i napojów wydawanych na pokładzie pociągu (wagon WARS).

Nadal obowiązują również ograniczenia w transporcie publicznym. Kierowcy mogą zabrać tylu pasażerów, ile wynosi połowa miejsc siedzących w pojeździe .
Apelujemy do wszystkich mieszkańców, aby w dalszym ciągu stosowali się do zaleceń wydawanych w celu przeciwdziałania rozprzestrzeniania się epidemii, aby kierowali się odpowiedzialnością i rozwagą.
Pamiętajmy zagrożenie zarażeniem wirusem covid – 19 nadal istnieje, więc to od odpowiedzialnego zachowania nas wszystkich zależy zdrowie nasze i naszych bliskich.

Kategorie
Aktualności z Chełmka

Podstawowe organy administracji publicznej w II RP

Termin „administracja publiczna” to jedno z najważniejszych pojęć, którymi zajmuje się nauka prawa administracyjnego. administracją publiczną określa się obecnie administrację wewnętrzną państwa, składającą się z wyodrębnionych pod względem struktury i funkcji podmiotów, wyposażonych w stosowne kompetencje służące realizacji określonych celów poszczególnych instytucji. Wśród nich można wyróżnić organy administracji publicznej i ich urzędy oraz jednostki samorządu terytorialnego. Do pierwszych należą organy administracji rządowej oraz pozarządowej. Podzielić je można na organy szczebla centralnego. Do drugich zaliczyć można jednostki samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo) oraz organizacje samorządu specjalnego (np. zawodowego i gospodarczego).
Aparat administracyjny w II RP dzielił się między innymi na administrację centralną. Jej organem zaś jest Rada Ministrów. Jest to organ kolegialny, w skład którego wchodzili Ministrowie z Prezesem Rady Ministrów (przewodniczący) – mianowani przez prezydenta. Rada stanowiła centralny organ administracji publicznej. Kompetencje Rady ministrów: uzgadniała działalność administracyjną poszczególnych ministerstw; rozpatrywała sprawozdania poszczególnych ministrów; zatwierdzała statuty organizacyjne poszczególnych ministerstw; funkcje administracyjne realizowała poprzez wydawanie zarządzeń, podejmowanie uchwał, wydawanie aktów administracyjnych. Organem pomocniczym Premiera i RM było Prezydium RM. Ministrowie stojący na czele resortów gospodarczych tworzyli Komitet Ekonomiczny opracowujący program gospodarczej działalności rządu. Ministrowie byli: kierownikami resortów administracji publicznej; członkami ciała kolegialnego Rady Ministrów.
Jednolite zasady organizacji ministerstw ustalono w 1926r. – dzieliły się na departamenty (dyrektorzy na czele), departamenty na wydziały (naczelnicy na czele), liczbę oraz kompetencje departamentów i wydziałów określały statuty organizacyjne ministerstw zatwierdzone przez RM. Ministra zastępowali sekretarze stanu (1lub2) będący urzędnikami w rozumieniu ustawy o państwowej służbie cywilnej. Aparatem pomocniczym ministra było ministerstwo. Urzędnicy ministerialni nie posiadali własnej wiedzy, sprawowali ja tylko z upoważnienia ministra w granicach określonych przepisami organizacyjnymi i poleceniami ministra. Wejście w życie Konstytucji marcowej spowodowało podporządkowanie ministrom urzędów celnych, działających pierwotnie niezależnie od nich. Administracje terytorialną stanowiły: administracja rządowa w skład której wchodziły: administracja ogólna (zespolona), administracja specjalna (niezespolona); samorząd: terytorialny, gospodarczy, zawodowy.
Rozporządzenie prezydenta z 9.01.1928r. – o organizacji i zakresie działania władz administracji ogólnej ustanowiło podział na 16 województw składających się z powiatów. Warszawa stanowiła jednostkę podziału terytorialnego (na prawach województwa). Podział województwa wymagał formy ustawy, podział na powiaty wymagał formy uchwały. Rozporządzenie to wprowadziło silny pion administracji zespolonej (ogólnej) . Organami administracji ogólnej byli: wojewoda – mianowany przez prezydenta na wniosek RM, przedstawiony przez Ministra Spraw Wewnętrznych. Podlega Ministrowi Spraw Wewnętrznych. W zakresie służbowym właściwym ministrom (zależy od załatwianych spraw) – Działał w charakterze: przedstawiciela rządu, szefa administracji ogólnej i działów administracji specjalnej zespolonych administracją ogólną.
Kompetencje i obowiązki wojewody: koordynował działalność administracji rządowej, reprezentował rząd na terenie województwa, nadzorował obsadę personalną kierowniczych stanowisk, posiadał uprawnienia nadzorująco-ingerujące wobec administracji specjalnej, mógł zawieszać ich zarządzanie w razie sprzeczności z polityką rządu , organizował zebrania ich kierowników, w razie ogłoszenia mobilizacji lub upoważnienia uchwałą RM wojewoda obejmował naczelne kierownictwo całej administracji z wyjątkiem wojskowej, wymiaru sprawiedliwości, komunikacji, poczt i telegrafów, wykonywał administracje w zakresie spraw wewnętrznych, zapewniał (za pomocą policji państwowej) bezpieczeństwo i porządek, sprawował nadzór nad prasą, stowarzyszeniami i samorządem, sprawował administracje w sprawach wyznaniowych oraz kultury i sztuki, przemysłu, handlu, rolnictwa, opieki, społecznej i pośrednictwa pracy, a także komunikacji-wykonując w tych sprawach polecenia właściwych ministerstw, miał prawo wydawania rozporządzeń wykonawczych (na mocy upoważnienia ustawowego lub właściwego ministra) – rozporządzeń porządkowych, stał na czele Urzędu Wojewódzkiego, który dzielił się na wydziały i oddziały.
Kolejnym organem administracji ogólnej była Rada wojewódzka – składała się z członków delegowanych przez organy samorządu powiatowego. Istniał również wydział wojewódzki posiadający uprawnienia doradcze i stanowcze. W jego skład wchodzili: wojewoda, dwóch członków wybranych przez radę, dwóch urzędników państwowych. Warszawa, wydzielona z województwa warszawskiego, podzielona była na powiaty grodzkie ze starostami grodzkimi na czele (organ 1 instancji). Organami administracji ogólnej byli tu Komisarz Rządu oraz Magistrat miasta Warszawy. Komisarz rządu o pozycji równej wojewodzie, zadania realizował przy pomocy komisariatu rządu. Odrębny status administracyjny posiadało również województwo śląskie, miało własny organ ustawodawczy. Sejm Śląski składał się z 48 posłów – wojewodę mianował naczelnik państwa, a później prezydent. Kolejnym organem o którym należy wspomnieć przy administracji ogólnej był starosta. Mianowany był on przez Ministra Spraw Wewnętrznych. Starości podlegali służbowo wojewodom.
Starosta występował jako przedstawiciel rządu i szef administracji ogólnej. Głównym jego obowiązkiem było: zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego przy pomocy policji, wydawał im polecenia oraz kontrolował działalność, sprawował orzecznictwo w sprawach wykroczeń, współdziałały z nim sejmiki powiatowe oraz wydziały powiatowe, wykonywał swe funkcje przy pomocy starostwa i podległych mu urzędów. Oprócz starostów powiatowych istnieli od 1932r. starostowie grodzcy, powierzono im administracje w miastach wydzielonych posiadających powyżej 75 tyś. mieszkańców. Do zadania administracji ogólnej należała ochrona porządku publicznego poprzez organy policji. Była utworzona w 1919r. na podstawie ustawy, od 1922r. na terytorium całego kraju, na jej czele stał Komendant Główny mianowany przez prezydenta. W 1925 ujednolicono policje. W województwach Komendant Wojewódzki podlegał funkcjonalnie i dyspozycyjnie wojewodom, organizacyjnie Komendantowi Głównemu, w powiatach rządzili komendanci powiatowi, natomiast w gminach komendanci posterunków.
W 1934r. rozszerzono uprawnienia policji o nadzór nad zgromadzeniami i stowarzyszeniami. Do administracji specjalnej należała między innymi administracja wojskowa. Zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi należało do prezydenta, który w czasie pokoju sprawował je poprzez ministerstwa spraw wojskowych, a od 1926r. generalnego inspektoratu sił zbrojnych. Administracja szkolnictwa podzielona była na prywatną i publiczną – ze względu na źródło finansowania. Była podzielona na 10 okręgów szkolnych na czele z kuratorium, okręgi dzieliły się na obwody pod kierownictwem inspektoratów szkolnych – powszechne, średnie(4- letnie gimnazja i 2- letnie licea), wyższe(akademickie i nieakademickie). Nad administracją wyznaniową nadzór pełnił minister wyznań religijnych na szczeblu centralnym, natomiast na terenie województwa – wojewoda – prawo dzieliło związki na uznane i nieznane. Administracją gospodarczą kierował minister przemysłu i handlu. Jeśli chodzi o samorząd terytorialny, samorząd gminy sprawowała rada gminy z wójtem na czele. Rada złożona z dwunastu członków, wybierana była przez zgromadzenie gminne w tajnym głosowaniu. Prawo udziału w nim mieli wszyscy pełnoletni mieszkańcy gminy, ( co najmniej 6- miesięczny okres zamieszkania).
Rada stanowiła organ zarządzający i kontrolujący działalność wójtów, przygotowywała wnioski i projekt budżetu, czuwała nad jego wykonaniem, zarządzała majątkiem gminy. Wójt zarządzał bieżącymi sprawami gminy, wykonywał uchwały zgromadzenia gminnego rady gminnej, w upoważnionym zakresie był organem wykonawczym administracji ogólnej. Samorząd gmin miejskich to samodzielna jednostka terytorialna wyposażona w osobowość prawa publicznego, jej członkami byli wszyscy obywatele polscy, mieli prawo wyboru władz. Organami uchwałodawczymi i kontrolującymi samorząd miejski były rady miejskie wybierane na 3 lata w demokratycznych, pięcioprzymiotnikowych wyborach. Rada posiadała uprawnienia finansowe, sprawowała kontrole nad ogólną działalnością organów wykonawczych samorządu miejskiego. Organem wykonawczym był magistrat (zarząd miejski) – w jego skład wchodzili: burmistrz, zastępcy, ławnicy stanowiący 1/10 składu osobowego rady miejskiej. Miasta niewydzielone z powiatów podlegały władzom powiatowym. Rady miejskie mogły być rozwiązane w trybie nadzoru przez organy wewnętrzne, jedynie w wypadku Rady Miasta Warszawy konieczny był do tego dekret Naczelnika Państwa, a później prezydenta.
W samorządzie powiatowym wyróżnialiśmy organy uchwałodawcze i kontrolujące – sejmiki powiatowe . Wybierały na 3 lata organ wykonawczy – wydział powiatowy. Na czele sejmiku i powiatu stał starosta. Nadzór nad nimi sprawował wojewoda przy współudziale wydziałów wojewódzkich oraz ministra spraw wewnętrznych. Samorząd wojewódzki stanowił organ uchwałodawczy – sejmik wojewódzki, wybierany przez sejmiki powiatowe i rady miast wydzielonych na 4 lata organ wykonawczy, wydział wojewódzki ze starostą wojewódzkim na czele. W chwili uzyskania niepodległości samorząd terytorialny istniał w różnym stopniu na terenie całego kraju. Jego organizacja na terenie byłego zaboru austriackiego i pruskiego opierała się na nieznacznie zmienionych przepisach. Jedynie na ziemiach byłego Królestwa Polskiego jego organizacje unormowały przepisy polskie- dekrety Naczelnika Państwa z lat 1918-1919.
Jednolita dla terenu całego kraju organizacja samorządu terytorialnego wprowadzona została w 1933r. na mocy ustawy o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego – tzw. Ustawy scaleniowej, od tej pory: samorząd terytorialny miał łączyć się z autonomią; gminy wiejskie i miejskie, powiaty i województwa stanowić miały jednostki samorządy terytorialnego – mogły się one łączyć w związki, które wykonywały zadania samorządu; związki terytorialne mogły uzyskać charakter publicznoprawny na mocy osobnej ustawy; prawo stanowienia należało do rad obieralnych; czynności wykonawcze, samorządu szczebla powiatowego i wojewódzkiego należeć miały do wydziałów utworzonych na zasadzie zespolenia kolegiów wybieranych przez ciała reprezentacyjne samorządu z przedstawicielami władz państwowych (starosta i wojewoda) i pod ich przewodnictwem; zapewniało to konieczny związek pomiędzy administracja państwową a samorządową; ograniczało swobodę samorządu. Nadzór nad działalnością samorządu sprawować miało państwo poprzez wydziały samorządu wyższego szczebla, część nadzoru mogła być przekazana w drodze ustawodawstwa sądownictwu administracyjnemu. Dopuszczone było wyjątkowe zatwierdzenie przez organy wyższego szczebla uchwał organów samorządowych. Źródła dochodu państwa i samorządu miało być ściśle rozgraniczone ustawami zwykłymi.
Przewidywano również powstanie samorządu gospodarczego dla poszczególnych dziedzin: izb rolniczych, przemysłowych, handlowych, rzemieślniczych połączonych w Naczelną Izbę Gospodarczą Rzeczypospolitej. W związku z konstytucją marcowa z 17.03.1921r., zgodnie z treścią art. 65- państwo podzielone miało być na województwa, powiaty oraz gminy wiejskie i miejskie. Obowiązywały następujące zasady: zasada dekoncentracji, wyposażenie w pewien zakres kompetencji organów administracji państwowej, czyli zespolenia organów administracji państwowej w poszczególnych jednostkach terytorialnych w jednym urzędzie i pod jednym zwierzchnictwem; zasada zespolenia, oznaczało to zespolenie różnych działów administracji w rękach starosty w państwie oraz wojewody w województwie; zasada udziału obywateli, powoływane w drodze wyborów w wykonywaniu zadań administracji państwowej. Wynikała z tego możliwość powoływania urzędników honorowych; zasada dwuinstancyjności, dopuszczalna możliwość odwoływania się do jednej tylko instancji wyższej.
Wyjątki od niej mogły być wprowadzone ustawami zwykłymi. Zasada odwoływania się od orzeczeń sądu zapowiadała powołanie w drodze osobnej ustawy sądownictwa administracyjnego z Najwyższym Trybunałem Administracyjnym na czele. Treść Konstytucji wskazywała na zamiar daleko idącej decentralizacji administracji publicznej w II RP. Rzeczywisty kształt administracji odbiegał w praktyce od zasad wytyczonych w konstytucji. Centralną władzę w Polsce Ludowej sprawowała między innymi KRN – Krajowa Rada Narodowa: pozycję ustrojową określała głównie ustawa z 11.09.1944.pt. Członkom KRN przysługiwał tytuł posła i immunitet poselski, w skład KRN wchodziło kilka kategorii członków. Osoby powołane przed 11.09.1944r., czyli przedstawiciele wojewódzkich rad narodowych.
Liczba członków KRN nie mogła przekroczyć 444. Kompetencje KRN: ustawodawcza: planowanie gospodarki publicznej, uchwalanie budżetu – ustalanie stanu liczbowego armii, kontrola działalności władzy wykonawczej, podejmowanie decyzji w ważnych sprawach politycznych i międzynarodowych, sprawowała nadzór nad radami narodowymi. Utworzono Prezydium KRN, które posiadało następujące kompetencje: posiadało ono wszystkie kompetencje KRN poza ustawodawczą. PKWN – Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego: określał pozycje KRN; zatwierdzał, że PKWN obejmuje władzę na wyzwolonych ziemiach przez hierarchiczną strukturę wojewódzkich, powiatowych, miejskich i gminnych Rad Narodowych; określał zasady tworzenia nowego aparatu państwowego opartego na systemie Rad Narodowych na czele z KRN. PKWN posiadał prawo wydawania dekretów za mocą ustawy, lecz przed ogłoszeniem musiał być zatwierdzony przez prezydium KRN2.
System władzy w II Rzeczypospolitej określany był do 1926 jako republika demokratyczna z wielopartyjnym systemem parlamentarno-gabinetowym. Po zamachu stanu ustrój państwa uległ modyfikacji w trybie zmiany konstytucji5 i faktycznego sposobu wykonywania władzy, w konsekwencji został przekształcony w system prezydencko-autokratyczny. Samorząd terytorialny w II Rzeczypospolitej wprowadzany był stopniowo, z powodu różnic konstrukcji administracyjnych poszczególnych państw zaborczych. Konstytucja marcowa3 wprowadzała zasadę szerokiego samorządu, która nie została jednak w pełni zrealizowana. Po przewrocie majowym4stopniowo ograniczano samodzielność samorządu, czego wyrazem stała się najpierw tzw. ustawa „scaleniowa” z 1933 roku5, a potem przepisy konstytucji kwietniowej6. Przed I wojną światową samorząd terytorialny nie występował w zaborze rosyjskim –Królestwie Polskim.

Kategorie
Uncategorized

Przepis na churros

Do przygotowania tego hiszpańskiego przysmaku potrzebne nam będą następujące składniki: 242 ml wody, 50 g masła, 2 łyżki cukru trzcinowego, szczypta soli, 1 i 1/8 szklanki mąki pszennej, 1 łyżeczka cynamonu, 1 łyżeczka mielonego cynamonu + trochę do posypania, olejek waniliowy, 3 jajka, olej do smażenia, cukier.
Przygotowanie – wodę gotujmy z masłem, cukrem i solą do momentu rozpuszczenia cukru i masła. Następnie do wrzątku wsypmy mąkę z cynamonem, dodajmy olejek waniliowy. Całość mieszajmy drewnianą łyżką do uzyskania jednolitego ciasta. Ostudźmy. Następnie do ostudzonego ciasta kolejno wbijajmy jajka i zarabiajmy je. Powstałą masę umieśćmy w rękawie cukierniczym. Na patelni rozgrzejmy olej do temperatury 175 stopni Celsjusza i kolejno wyciskajmy do niego paski ciasta długości około 12 cm. Smażmy na złocisty kolor z każdej strony około 2 minuty czasu. Następnie churrosy przekładajmy na papier kuchenny. Obsypmy je jeszcze cukrem i ewentualnie odrobiną cynamonu. Churrosy podawajmy z gęstym kremem czekoladowym lub masą kajmakową.
A jeśli szukasz dokładniejszego przepisu na churros, polecamy przepis na tradycyjny hiszpański i domowy churros.

Kategorie
Rozrywka w Chełmku

Kulinarna podróż do Japonii – okonomiyaki

W kolejną podróż kulinarną wybierzemy się do Japonii. Bo to w kraju kwitnącej wiśni znajdziemy pyszny kapuściany placek okonomiyaki. A cóż to takiego? Okonomiyaki to placek na bazie kapusty pekińskiej bądź białej, drobno posiekanej, który wymieszana z ciastem zrobionym z mąki, bulionu i jajek i usmażony z wybranymi dodatkami stanowi najpopularniejszy rodzaj street foodu w Japonii.
Z czym je się okonomiyaki? Ze wszystkim co mamy w lodówce. To swoistego rodzaju czyściciel lodówki tak jak polski gulasz czy też włoska pizza. Po prostu dajemy na niego dowolne składniki, które zalegają nam w lodówce. W Kraju Kwitnącej Wiśni najczęściej daje się owoce morza, zwłaszcza krewetki bądź też wędzony tuńczyk. Popularne też jest okonomiyaki z pieczarkami bądź boczkiem, ale to już kwestia indywidualnych smaków. Sama nazwa „okonomiyaki” znaczy „smaż co masz” więc dodajemy do placka co mamy pod ręką.
A gdzie zjeść najpyszniejsze okonomiyaki? W dobrych japońskich restauracjach. Można też zrobić okonomiyaki samodzielnie, gdyż jest to bardzo proste danie a wszystkie składniki dostępne są w każdym sklepie, nie wymagają specjalistycznych japońskich dodatków. Przepis na okonomiyaki znajdziecie na naszym ulubionym zaprzyjaźnionym blogu prostepesto.pl – zapraszamy

Kategorie
Rozrywka w Chełmku

Poszukiwanie dobrej pizzy

Podczas zwiedzania, czy też zwykłego codziennego poruszania się po mieście, głód często jest wyznacznikiem pokonywanej przez człowieka trasy. Kiedy bowiem dopada, natychmiast determinuje do chęci znalezienia lokalu, w którym się można posilić. Przy czym najbardziej interesujące w tym wszystkim jest to, że pizza w Lublinie smakuje zazwyczaj inaczej niż pizza w Warszawie lub innym mieście i zawsze można się spodziewać nowej kulinarnej przygody.
Czy znalezienie dobrej pizzy jest przy tym trudne i czy najważniejsze? Niekoniecznie, chociaż w poszukiwaniu dobrej pizzerii można czasami zwiedzić pół miasta. Jednak czy należy się tym przyjmować? A to już zależy w jakiej sytuacji.
W chwilach, kiedy ktoś jest głodny i porusza się po swoim mieście, lepiej jest znać miejsca, gdzie można się spodziewać dobrej pizzy. Natomiast w wypadku miejsc nieznanych nie jest to już tak bardzo konieczne, tym bardziej wówczas, gdy turysta gotów jest na poznawanie nieznanego we wszystkich jego aspektach. Chociaż niezaprzeczalnie złe jest trafienie w miejsce, gdzie pizza jest niezjadliwa.
Najlepiej więc pizzę zrobić w domu. A jeśli szukasz przepisu na ciasto na pizzę, zapraszamy na prostepesto.pl

Kategorie
Rozrywka w Chełmku

W kuchni polskiej podzielonej na regiony

Kuchnia polska, to bogactwo przepisów, smaków, zapachów, zwolenników, jak i przeciwników pochodzących głównie z zagranicy. Dla których jedna z naszych ulubionych narodowych potraw, a mianowicie flaczki jawi się, jako jedna z najgorszych potraw świata. Lecz dla nas Polaków, to smaczne danie, które gotowane jest nie tylko w polskich domach, ale również serwowane jest często na dużych uroczystościach rodzinnych, np. weselu.
Kuchnia polska nie jest jednolita. Choć istnieją potrawy typowo narodowe, którymi żywią się wszyscy Polacy, to jednak w każdym regionie naszego kraju istnieje jeszcze tak zwana kuchnia regionalna. A więc dania typowe dla danego regionu. W obrębie naszego kraju mamy wiele regionów kulinarnych.
Są nim np.:

  • kuchnia mazowiecka i kurpiowska – (biała kiełbasa w piwie), (chłodnik z truskawkami), (piwo kozicowe),
  • kuchnia mazurska i warmińska – (bliny), (nalewka dereniówka), (fasola ze śliwkami), (gulasz), (jajecznica z pokrzywami), (placki ziemniaczane z serem i śmietaną), (smażona sielawa w zalewie octowej), (zapiekanka ze szczupaka), (zupa grzybowa),
  • kuchnia siedlecka – (np. babka ziemniaczana), (pierogi ruskie),
  • kuchnia podlaska – (buchty, czyli bułeczki, kluski na parze), (chłodnik litewski), (ciasto z jeżynami), (kartacze), (kiszka ziemniaczana),
  • kuchnia kresowa – (dzyndzałki, czyli pierogi), (nalewka z żurawiny), (pączki z ziemniaków), (pierogi po podlasku), (sękacz),
  • kuchnia śląska – (buraczki), (grzyby ze śmietaną), (pyzy śląskie), (racuchy), (rolady wieprzowe), (smalec owocowo-ziołowy),
  • kuchnia góralska – (gołąbki jarskie), (kwaśnica, kapuśniak), (pieczeń barania), (pstrąg po góralsku), (żurek),
  • kuchnia małopolska – (karmuszka rodzaj zupy), (kurczak po krakowsku), (obwarzanki krakowskie), (opłatki ziemniaczano-marchwiowe),
  • kuchnia wielkopolska – (kaczka po poznańsku), (rogale świętomarcińskie),
  • kuchnia kaszubska i pomorska – (polewka zupa z kminku), (kopytka), (schab), (śledź w jabłkach), (zupa rakowa),

Każdy region posiada swój specyficzny rodzaj kuchni. I używa w kuchni regionalnych produktów, to znaczy najwięcej tego w co obfituje ów teren. A więc np. owoców morza, ryb. Lub produktów pochodzących z lasu, czy produktów zwierzęcych. A genialne przepisy na polską kuchnię znajdziesz na prostepesto.pl.

Kategorie
Ciemna Strona

Pomoc seniorce nadeszła w ostatniej chwili

Policjanci z Komisariatu Policji w Chełmku wyważyli drzwi do mieszkania, podczas interwencji związanej z ratowaniem życia seniorki. O braku kontaktu z 87 – latką powiadomiła rodzina, zaalarmowana przez małopolskiego „Tele-Anioła”.
Wczoraj (16.03.2020) tuż po godzinie 14.00 służby ratunkowe zostały powiadomione przez krakowskie Centrum Powiadamiania Ratunkowego o potrzebie podjęcia pilnej interwencji w jednym z mieszkań w Chełmku. Ze zgłoszenia wynikało, że rodzina 87 – letniej mieszkanki Chełmka otrzymała sygnał alarmowy od operatora systemu Małopolski „Tele-Anioł”.
Najbliżej miejsca zamieszkania seniorki znajdowali się policjanci ogniwa patrolowo interwencyjnego. Mundurowi błyskawicznie udali się pod wskazany adres. W związku z podejrzeniem, że seniorka może potrzebować pilnej pomocy wyważyli drzwi. Następnie zachowując względy bezpieczeństwa, wykorzystując środki ochrony indywidualnej, weszli do mieszkania. Seniorka leżała na łóżku. Policjanci sprawdzili jej funkcje życiowe, a następnie monitorowali je do czasu przyjazdu ratowników medycznych. Po badaniach lekarskich okazało się, że kobieta doznała wylewu krwi do mózgu. Została zabrana do szpitala na leczenie.
W tym przypadku pomoc nadeszła w ostatniej chwili, jednakże w związku z obecnym zagrożeniem epidemiologicznym, samotni seniorzy lub osoby niepełnosprawne, które pozostają w domach, również mogą liczyć na pomoc Policji. Szczególne zadania mają dzielnicowi, którzy pełnią rolę łączników pomiędzy seniorami, a odpowiednimi służbami, fizycznie pomagających w zakupach żywności, lekarstw, czy dotarciu do lekarza.
Przypominamy, że osoba potrzebująca pomocy powinna telefonicznie skontaktować się z dzielnicowym swojego rejonu, do którego telefon znajduje na stronie internetowej komendy lub w aplikacji „Moja Komenda” lub telefonicznie poprosić o pomoc oficera dyżurnego danej jednostki Policji. Dzielnicowy lub dyżurny, po otrzymaniu zgłoszenia powiadomi odpowiednią instytucję.
Apelujemy również do mieszkańców o zwracanie uwagi na to, czy w sąsiedztwie starsza, samotna lub niepełnosprawna osoba potrzebuje pomocy. Wystarczy jeden telefon do służb, aby jej pomóc.

Kategorie
Ciemna Strona

Raport Policji Oświęcim 16.03.2020

Gmina Brzeszcze. Kolejny domowy agresor z nakazem opuszczenia miejsca zamieszkania i zakazem zbliżania się rodziny. Policjanci z Komisariatu Policji  w Brzeszczach oraz Prokuratura Rejonowa w Oświęcimiu stanowczo reagują na przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece. Przekonał się o tym 46  – letni mieszkaniec gminy Brzeszcze podejrzany o znęcanie nad rodziną. Śledczy zastosowali wobec niego natychmiastowy nakaz opuszczenia miejsca zamieszkania, zakaz zbliżania się i kontaktowania z rodziną oraz policyjny dozór.
W czwartek wieczorem (12.03.2020) tuż po godzinie 19.00 policjanci otrzymali zgłoszenie dotyczące awantury domowej w jednej z miejscowości w gminie Brzeszcze.  W związku z tym niezwłocznie udali się pod wskazany adres, gdzie zatrzymali nietrzeźwego 46 – latka, agresywnego wobec rodziny. Wszczął on awanturę podczas, której zaczął grozić swoim najbliższym, niszcząc przy tym sprzęty domowe.  Mężczyzna szybko został obezwładniony i trafił do pomieszczeń dla osób zatrzymanych. Badanie jego stanu trzeźwości wykazało 2,16 promila alkoholu. Z kolej w rodzinie została uruchomiona procedura Niebieska Karta.
W ciągu kilkunastu godzin policjanci zebrali dowody świadczące  o tym, że podejrzany od około dwóch lat stosował przemoc fizyczną oraz psychiczną wobec swojej żony. W związku z tym został mu przedstawiony zarzut znęcania fizycznego i psychicznego. Następnego dnia (13 marca br.) ,  podejrzany został doprowadzony przed oblicze prokuratora, który zastosował wobec niego środki zapobiegawcze w postaci: dozoru policyjnego, nakazu opuszczenia miejsca zamieszkania oraz zakazu zbliżania się i kontaktowania z pokrzywdzoną. W przypadku złamania powyższych zakazów podejrzany może nawet trafić do aresztu.
Za znęcanie w rodzinie grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności.
Nie czekaj. Przerwij przemoc. Policjanci podejmując działania mające na celu przeciwdziałanie przemocy w rodzinie przypominają, że warto przerwać przemoc jak najszybciej. Kiedy przemoc zostaje ujawniona bardzo często sprawca, obawiając się konsekwencji karnych zmienia swoje postępowanie.
Policjanci kierują swój apel również do osób, które są świadkami przemocy. Najczęściej są nimi sąsiedzi lub najbliższa rodzina. Osoby te informując o karygodnym zachowaniu sprawcy, dają siłę i wsparcie osobom pokrzywdzonym.
Przypominamy, że osoby pokrzywdzone przestępstwem, mogą również uzyskać pomoc i wsparcie w ośrodkach współfinansowanych ze środków Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – Funduszu Sprawiedliwości:
https://www.funduszsprawiedliwosci.gov.pl/pl/potrzebujesz-pomocy/